همسایه با جهان

armaghanbehdarvand — Tue, 01 Dec 2009 11:39:12 GMT

هفتمين برنامه آوازهاي سرزمين مادري

با عنوان

شرح شعر خوزستان

سلسله برنامه بررسي ادبيات امروز

جمعه ۱۳ آذرماه ۱۳۸۸ ساعت ۱۵

انديمشك تالار خورشيد

اين روزها كه مي گذرد

armaghanbehdarvand — Sun, 25 Oct 2009 11:42:13 GMT

صندلي هاي سالن به زحمت رنگ چند نفري را به خود گرفته بود كه برنامه شروع شد. هيچ چهرهي آشنايي هم نبود ولي هيچ چيز نمي توانست مهرباني و خونگرمي بچه هاي گتوند را از ما دريغ كند. مجير صفري و سيد محمود حسيني و جعفر افتخار معلوم بود كه خستگي مثل پيراهني به تنشان تنگ شده بود. مي رفتند و مي آمدند و سعي مي كردند اين خستگي را از مهمانانشان پنهان كنند. خيلي دلم مي خواست كمكي باشم برايشان اما مي ترسيدم ازآن تعبير ديگري شود. برنامه شروع نشده عباس عبادي و حبيب شوكتي و احمد حسيني هم آمدند وكمي از تنهايي مان دور شديم. هر چه كه دوست نداشتم بشود شد و برنامه به سمتي سوق پيدا كرد كه براي قيصر گريه كنيم و عزاداري كنيم. احساس كردم كه به سوگ جوانمرگي دعوت شده ايم كه فقط نان آور خانه بوده است و بس. ولي قيصر اهل كلمه بود و حالا كه نبود وقتش رسيده بود كه كلماتش را دوباره خواني كنيم و از قيصر بياموزيم. اما حالا كه دو سال از مرگ قيصر مي گذرد هنوز هم همان بازي و همان روزگار و هنوز قيصر ناشناخته در ميان ما مي زيد. قرار بود درباره شعر قيصر حرف بزنم ولي از دوستان برگزار كننده عذر خواستم و در مورد روزگار قيصر و اين كه الان روزگار گريه و گريستن نيست حرف زدم و البته از روي پدر قيصر كه مي دانستم شايد از حرف هاي شاگرد قيصر دلگير شود شرمنده بودم. برنامه تمام شد و در تمام راه به ياد حرف هاي حبيب شوكتي بودم كه مي گفت كاش ما دست از سر قيصر برداريم....

armaghanbehdarvand — Tue, 22 Sep 2009 13:13:18 GMT

حرفی برای این سایه که بلندقد تر از من ایستاده است

تو تنها دلیل شب گریه هامی

رفیق سکوت و شریک صدامی

تو هم بغض غربت تو همزاد دردی

تو کوه سکوتی تو فریاد دردی

تویی سرنوشت پریشونی من

شکوفایی باغ و ویرونی من

صدا کن منو ، سایه ای بر سرم باش

واسه پرکشیدن تو بال و پرم باش

تویی همصدای شب بی قراری

که بارونی از گریه با خود می آری

دلم فصل پائیزه وقتی نباشی

شب از غصه لبریزه وقتی نباشی

بذار از تو آتش بگیره شب من

می خوام از نگاهت بمیره شب من

منو وقف آئینه کن وقف فردا

دلم رو به دریا بزن هر چه بادا

بن بست می توانست بن بست نباشد

armaghanbehdarvand — Sun, 30 Aug 2009 11:27:18 GMT

^{ترس همیشه با آدمیزاد بوده است و خواهد بود.}

^{این ترانه را با ترس به م.ا تقدیم می کنم که مرگ او را بدجوری ترساند}

به مرگِ من

به مرگِ «دوستت دارم»

به مرگ تلخی شعرِ خداحافظ

نشو راضی...

بذار با بوسه بنویسم

رو گلبرگای پیشونیت

تماشا کن که میگیره

یه ذره بال، زندونیت...

من از دیوار میترسم

بمون و قد بکش با من

تو با فانوس لالاییت

سکوت این شب بشکن

بذار این مُرده بارونی

که با چشم تو میباره

توو این بن بستِ دیوونه

صدای پاتُ بشماره...

نمیخوام این صبوری رو

که چشمام هی به در باشه

کبوتر باشه دل اما...

همش بی بال و پر باشه...

دوباره هم نفس با من

تو از من قصه میسازی

تو میدونی که میترسم

به مرگِ من نشو راضی...

به مرگِ من

به مرگِ «دوستت دارم»

به مرگ تلخی شعرِ خداحافظ

نشو راضی...

armaghanbehdarvand — Mon, 17 Aug 2009 08:27:18 GMT

احمد شاملو

به آنکه آب بود و آب ماند

شعري براي مهدي اخوان ثالث

**********

ای کاش آب بودم ...

ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی .

آدمی بودن

حسرتا !

مشکلی ست در مرز نا ممکن . نمی بینی ؟

ای کاش آب می بودم – به خود می گویم - :

نهالی نازک به درختی گشن رساندن را

( - تا به زخم تبر بر خاکش افکنند

در آتش سوختن را ؟ )

یا نشای سست کاجی را سرسبزی جاودانه بخشیدن

( - از آن پیشتر که صلیبش آلوده

کنند

به لخته لخته ی خونی بی حاصل ؟ )

یا به سیراب کردن لب تشنه ئی

رضایت خاطری احساس کردن

( - حتی اگرش به زانو نشانده اند

در میدانی جوشان از آفتاب و عربده

تا به شمشیری گردنش بزنند ؟

حیرتت را بر نمی انگیزد ...

آه

کاش هنوز

به بیخبری

قطره ای بودم پاک

از نمباری به کوهپایه ئی ،

نه در این اقیانوس کشاکش بیداد

سرگشته موج بی مایه ای .

دهکده

30/6/1368

armaghanbehdarvand — Sun, 12 Jul 2009 07:19:18 GMT

نخستین جشنواره سراسری شعر کوتاه

اندیمشک

۲۹ تیر ماه ۱۳۸۸

با حضور شاعران استان خوزستان و کشور

زمان: ۲۹ تیر ساعت ۱۷ عصر

مکان : تالار خورشید

شعري كه شهيد شد....

armaghanbehdarvand — Tue, 07 Jul 2009 04:48:35 GMT

مهران تماس گرفته بود و نمی توانستم صحبت کنم. خواهش کردم که یکی دو ساعت دیگر تماس بگیرم. از شلوغی کار که بیرون زدم یادم آمد که باید با مهران تماس می گرفتم. عذر خواهی کردم و مهران هم مرا به همایش انجمن قصه در روز قلم دعوت کرد. خیلی وقت ها بود که در مجتمع برنامه هنری برگزار نشده بود و بیبش از همه چیز دلم می خواست آن فضا را دوباره تجربه کنم. دوشنبه صبح باید به شوشتر می رفتم و در برنامه رد پای ماه ماه علی بهرامی شرکت می کردم که اتفاقا به لطف دوستانم بسیار شاعرانه و تخصصی از آب در آمده بود و عصر هم به اتفاق سلمان و محسن به مجتمع رفتیم . مهران به استقبالمان آمده بود و از نیامدن مجری که عباس عبادی بود نگران بود. خیلی ها را که نبودند مثل سیاوش سبزی/ زرکی/ دزفولیان فر را دوباره دیدم. تابلوی انجمن قصه نمای صحنه بود و من چقدر دلم برای همه داستان هایی که این روزها خریده بودم و نخوانده بودم تنگ شده بود. دیدن مهران و پورکیانی که مسالمت آمیز به هم نوشابه تعارف می کردند یکی از مهمترین اتفاقات دوشنبه بود. شعرهایی شنیدم که خیسلی وقت بود دلم برایشان تنگ شده بود و از همه بیشتر مهدی متینی راد و احمد حسینی که آتش شعرهایشان روی سوخته هایمان دوباره رژه رفت. مهدي غمگين بود و چقدر پيرتر به چشم مي آمد در اين غمگيني. نوبت من كه رسيد از خاكي كه بر سرمان نشسته بود و لطف شعر و قصه در اين روزها گفتم و شعري در حال و هواي شيراز كه حتما مثل خوزستان نيست خواندم. دقايقي در راهروي مجتمع به گفت وشنود با دوستان سر كرديم و خوشحال بودم كه دوشنبه را با شعر شهيد كرده بوديم. به قول دوستي چه خوب كه امسال هم روز قلم را جشن!!! گرفيتم و پايمان هنوز قلم نشده است... ن و القلم

armaghanbehdarvand — Sun, 14 Jun 2009 06:00:18 GMT

از بخت یاری ماست/ که آن چه را می خواهیم / یا به دست نمی آید/ یا از دست می رود....

ما آدم بودیم

خدا برایمان سنگ تمام نگذاشت

armaghanbehdarvand — Mon, 08 Jun 2009 04:32:18 GMT

....

منم

اين هم دست هايم كه باور كني

گريه گريه اين دروغ

چشم ما را خط زد

و آسان ترين علاقه ها را تشنه سر بريد

نفهميديم پشت درهاي بسته نمي توان زندگي بازي كرد .

هيچكس از شب هاي ماه ننوشته بداهه تر نيست

فقط كمي كه راه بيفتي

پيراهن سفيد ترس برايت تنگ مي شود

و مي تواني به جاي هر چه گرگ

كه در چشم هايت استخوان مي تركاند

زوزه بكشي .

حالا مي فهمم چرا صمد ، ماهي سياه … اش را

با حروف درشت داد زد .

به تو دروغ گفته اند

و از همان جايي كه پنجاه سال بعد تو هم

درهاي بسته را زير سرت مي گذارند .

تا كي پاي اين سفره

دست آموز ديوارهاي تحمل …

منم

اين هم دست هاي سفيدم كه باور كني شنگول جان !

انتخاب با شماست

armaghanbehdarvand — Mon, 25 May 2009 12:39:04 GMT

این روزها حرف و حدیث بسیار است اما نگفتن و ندیدن و نشنیدن راه بهتری است برای کم رنگ شدن. اتفاقا این روزها بازار شعر داغ است... مگر می توان انتخابات باشد و شعر...نمایشگاه کتاب مهمترین بهانه ای بود که بتوان این روزهای خاکستری را تاب آورد. آغاز یک شعر تازه بهانه ای بود تا با هم باشیم... تا بعد/ تا بعد یعنی کسی در سایه ات سر بگذارد و بمیرد

یک میز و چند پلک سنگین

یک میز و چند صندلی تشنه

یک میز و عاقبت همه ی دوست دارم ها...

این داستان ادامه دارد !