احمد شاملو

به آنکه آب بود و آب ماند

شعري براي مهدي اخوان ثالث

**********

ای کاش آب بودم ...

ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی .

آدمی بودن

حسرتا !

مشکلی ست در مرز نا ممکن . نمی بینی ؟

ای کاش آب می بودم – به خود می گویم - :

نهالی نازک به درختی گشن رساندن را

( - تا به زخم تبر بر خاکش افکنند

در آتش سوختن را  ؟ )

یا نشای سست کاجی را سرسبزی جاودانه بخشیدن

( - از آن پیشتر که صلیبش آلوده

کنند

به لخته لخته ی خونی بی حاصل ؟ )  

 یا به سیراب کردن لب تشنه ئی

رضایت خاطری احساس کردن

 ( - حتی اگرش به زانو نشانده اند

در میدانی جوشان از آفتاب و عربده

تا به شمشیری گردنش بزنند ؟

حیرتت را بر نمی انگیزد ...

کاش هنوز

به بیخبری

قطره ای بودم پاک

از نمباری به کوهپایه ئی ،

نه در این اقیانوس کشاکش بیداد

سرگشته موج بی مایه ای .

                                                                    دهکده

                                                                 30/6/1368